DA LI SU NAM I U 21. VIJEKU ZAISTA NEOPHODNE POLITIČKE PARTIJE?
Odavno ne izlazim na izbore. Nakon nekoliko izbornih ciklusa u toliko željenoj "višepartijskoj demokratiji", shvatio sam da ta partijska ''demokratija'' u praksi ne služi sprovodenju volje naroda već zadovoljenju interesa članova političkih partija i njihovih sponzora. Političke partije, finansirane od strane krupnog kapitala i novopečenih bogataša, narodu obećavaju blagostanje, bolji život i sigurnu budućnost. Međutim, pravi cilj ovih obećanja nije dobrobit građana, već lični interes male grupe ljudi koji stoje iza političke scene.
Kada jedna od tih grupacija dođe na vlast, predizborna obećanja nestaju preko noći. Zakoni se mijenjaju u skladu sa interesima onih koji su finansirali izbornu kampanju, a narod, koji je tu vlast izabrao, postaje samo pasivni posmatrač. Infrastrukturni projekti, kojima se vlast često hvali, u stvarnosti nisu plod iskrene želje za dobrobit građanima, već prilika za korupciju i lično bogaćenje na teret državnog budžeta. Istovremeno, nominalni rast plata i penzija služi kao privid poboljšanja standarda, iako ga u velikoj mjeri poništavaju inflacija i opšta ekonomska nesigurnost.
Kada građani konačno postanu svjesni da su prevareni, od njih se traži da svoje nezadovoljstvo izraze ''demokratski'', na sledećim izborima. Ipak, taj krug ostaje isti: nova obećanja, nova lica, ali isti sistem. Ideološke razlike između partija su samo privid, dok je suštinski cilj svake od njih, dolazak na vlast i zadržavanje moći primarno u interesu krupnog kapitala koji stoji iza njih, a sekundarno u interesu svojih aktivista i lidera. Tako politička scena postaje mjesto sukoba interesa, a ne borbe za opšte dobro.
Sve manja izlaznost na izbore najbolje govori o gubitku povjerenja u postojeći sistem. Građani uviđaju da biraju između lica i naličja iste volje za bogćenjem privilegovanih pojedinaca. U nedostatku realnih rješenja, partije se okreću lažnom patriotizmu i međusobnim optužbama za izdaju nacionalnih interesa koje su, u stvari, one same odavno pogazile.
U takvom ambijentu nameće se ključno pitanje: postoji li drugačiji način upravljanja državom bez političkih partija? Odgovor, ma koliko na prvi pogled djelovao radikalno, leži u konceptu neposredne, odnosno direktne demokratije, zasnovanom na elektronskom glasanju i stalnom učešću građana u donošenju odluka. Savremena informaciona tehnologija omogućava da građani više ne budu aktivni samo jedan dan u četiri godine, već svakodnevni učesnici u javnim procesima.
Takav sistem bi omogućio da izabrani predstavnici budu odgovorni isključivo svojim biračima, a ne partijskim vrhovima i sponzorima. Njihov rad bi se mogao kontinuirano procjenjivati, a u slučaju gubitka povjerenja, bili bi zamiјеnjeni drugim kandidatima iz iste izborne jedinice. Istovremeno, sva radna mjesta u državnim institucijama i sistemima bila bi popunjavana isključivo putem javnih konkursa, a ne na osnovu partijske pripadnosti, čime bi se izbor kvalitetnih kadrova na rukovodeće pozicije svih nivoa proširio na sve građane, a ne samo na onih oko 50% koji su aktivista i glasača vladajuće koalicije.
Iako ukidanje političkih partija djeluje gotovo nemoguće, upravo bi jedan pokret, čiji bi cilj bio ukidanje partija i uspostavljanje direktne demokratije, mogao pokrenuti promjene. Okupljena oko mlade, obrazovane i moralne grupe ljudi, vođena ljubavlju prema istini, slobodi i otadžbini, takva ideja mogla bi postupno zadobiti povjerenje građana.
Lično, jedino bih za takvu opciju ponovo izašao na izbore. Za stranku ili pokret koji ne traži vlast radi vlasti, već radi njenog ukidanja u korist stvarne narodne volje. Tek tada bih mogao da povjerujem da politika ponovo može biti u službi čovjeka, a ne sredstvo za bogaćenje privilegovanih.
CarMar
Kada jedna od tih grupacija dođe na vlast, predizborna obećanja nestaju preko noći. Zakoni se mijenjaju u skladu sa interesima onih koji su finansirali izbornu kampanju, a narod, koji je tu vlast izabrao, postaje samo pasivni posmatrač. Infrastrukturni projekti, kojima se vlast često hvali, u stvarnosti nisu plod iskrene želje za dobrobit građanima, već prilika za korupciju i lično bogaćenje na teret državnog budžeta. Istovremeno, nominalni rast plata i penzija služi kao privid poboljšanja standarda, iako ga u velikoj mjeri poništavaju inflacija i opšta ekonomska nesigurnost.
Kada građani konačno postanu svjesni da su prevareni, od njih se traži da svoje nezadovoljstvo izraze ''demokratski'', na sledećim izborima. Ipak, taj krug ostaje isti: nova obećanja, nova lica, ali isti sistem. Ideološke razlike između partija su samo privid, dok je suštinski cilj svake od njih, dolazak na vlast i zadržavanje moći primarno u interesu krupnog kapitala koji stoji iza njih, a sekundarno u interesu svojih aktivista i lidera. Tako politička scena postaje mjesto sukoba interesa, a ne borbe za opšte dobro.
Sve manja izlaznost na izbore najbolje govori o gubitku povjerenja u postojeći sistem. Građani uviđaju da biraju između lica i naličja iste volje za bogćenjem privilegovanih pojedinaca. U nedostatku realnih rješenja, partije se okreću lažnom patriotizmu i međusobnim optužbama za izdaju nacionalnih interesa koje su, u stvari, one same odavno pogazile.
U takvom ambijentu nameće se ključno pitanje: postoji li drugačiji način upravljanja državom bez političkih partija? Odgovor, ma koliko na prvi pogled djelovao radikalno, leži u konceptu neposredne, odnosno direktne demokratije, zasnovanom na elektronskom glasanju i stalnom učešću građana u donošenju odluka. Savremena informaciona tehnologija omogućava da građani više ne budu aktivni samo jedan dan u četiri godine, već svakodnevni učesnici u javnim procesima.
Takav sistem bi omogućio da izabrani predstavnici budu odgovorni isključivo svojim biračima, a ne partijskim vrhovima i sponzorima. Njihov rad bi se mogao kontinuirano procjenjivati, a u slučaju gubitka povjerenja, bili bi zamiјеnjeni drugim kandidatima iz iste izborne jedinice. Istovremeno, sva radna mjesta u državnim institucijama i sistemima bila bi popunjavana isključivo putem javnih konkursa, a ne na osnovu partijske pripadnosti, čime bi se izbor kvalitetnih kadrova na rukovodeće pozicije svih nivoa proširio na sve građane, a ne samo na onih oko 50% koji su aktivista i glasača vladajuće koalicije.
Iako ukidanje političkih partija djeluje gotovo nemoguće, upravo bi jedan pokret, čiji bi cilj bio ukidanje partija i uspostavljanje direktne demokratije, mogao pokrenuti promjene. Okupljena oko mlade, obrazovane i moralne grupe ljudi, vođena ljubavlju prema istini, slobodi i otadžbini, takva ideja mogla bi postupno zadobiti povjerenje građana.
Lično, jedino bih za takvu opciju ponovo izašao na izbore. Za stranku ili pokret koji ne traži vlast radi vlasti, već radi njenog ukidanja u korist stvarne narodne volje. Tek tada bih mogao da povjerujem da politika ponovo može biti u službi čovjeka, a ne sredstvo za bogaćenje privilegovanih.
Post a Comment